A Torre de Hércules: Patrimonio da Humanidade

 

A Torre  convértese en patrimonio da humanidade

Nada é imposible para Hércules

hidra-de-lerna-palazzo-vecchio1

Os meus desexos, hoxe especialmente, de que este faro emblemático da cultura de occidente pase a formar parte do patrimonio da humanidade.

http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=4939158&server=vimeo.com&show_title=1&show_byline=1&show_portrait=0&color=&fullscreen=1

Enhoraboa xa: a todos os coruñeses, a todos os galegos e ó resto de cidadáns do mundo. Grazas tamén ó enxeño de aqueles que deron pé a nosa lingua, as nosas linguas, as linguas de Europa e de América. Grazas a aqueles que nos abriron os camiños do mundo, que nos regalaron a súa literatura, o conceptos fundamentais do dereito e a vida política, a concepción práctica da vida e a visión do mundo que aínda é o noso sinal de identidade.

Unha torre para unha cultura, unha torre para a cultura da humanidade.

coruna4

VISIÓNS DA TORRE DE HÉRCULES. PICA AQUÍ

ECOS:

2000 anos de luz

LA VANGUARDIA

LA VOZ DE GALICIA

FARO DE VIGO

EL PROGRESO

LA REGIÓN

Noutros blogs: El Fil de les Clàsiques

 

Anuncios

Lecturas de verán: Séneca, el camino del sabio.

UNHA BOA LECTURA DE VERÁN:

SÉNECA. EL CAMINO DEL SABIO.

« O home que harmonice as belas calidades da súa alma cos belos trazos da súa aparencia exterior, de tal xeito que estes estean adaptados ás calidades , constitúe o espectáculo máis fermoso que pode admirarse» ( Platón, Rep. 402d).

Hai quen le simplemente para gozar do relato. Acabo de reler a última novela de Fernando Lillo, “Séneca. El camino del sabio”, e engádense dúas sensacións ao goce do relato, unha, ampliar o meu coñecemento, e outra, ampliar a comprensión do mundo. Intento reflexionar e xustificar a orixe destas dúas sensacións e creo atopar os argumentos: a honestidade, o rigor, a coherencia no desenvolvemento do personaxe de Séneca, a precisión e a facilidade con que o novelista sabe reconstruír o marco da vida romana, no político e no social, e especialmente, unha riquísima intertextualidad, só posible desde o coñecemento profundo da literatura clásica e os recursos dos distintos xéneros literarios.

Lillo é moi consciente de que se Séneca é vítima, case inhumana, da práctica do pensamento estoico e por iso coida de xeito moi especial de salvar o personaxe dos excesos da crítica que obviou aquilo que define precisamente o estoicismo romano, o seu sentido práctico, a ética do cotián. Hai moitos puntos obscuros na biografía de Séneca, comportamentos ás veces contraditorios, actitudes pouco claras, que o novelista resolve desde a propia visión senequiana: o que o filósofo aspiraba ser como home/cidadán, non o que era.

Dito o cal sería importante, para entender o sentido da novela, considerar que esta non comeza onde parece comezar, senón na cita inicial de Cartas a Lucilio, 8, 2: “Ocúpome dos homes do futuro. Redacto algunhas ideas que poidan resultarlles útiles; diríxolles por escrito consellos saudables, como útiles medicamentos”.

Título: Séneca. El camino del sabio.
Autor: Fernando Lillo.
ISBN: 978-84-95333-88-9
Páxinas: 208 páxs.
Prezo: 17,50 Euros. IVE incluido
Edición: 1ª Edición: febreiro 2007

Si te interesa leer el comentario completo en español, clika AQUí: una-buena-lectura-de-verano

URXENTE: A NOVA ESTRUCTURA DE  ACCESO A UNIVERSIDADE

¡é preciso implicarse!

Xogando a romanos

 

XOGOS ROMANOS NO I.E.S. SAN TOMÉ

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/OJf-C_Xmu1U" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

“O  home só xoga cando é home no máis amplo sentido da palabra, e só é plenamente home cando xoga” (Schiller)

No xogo como actividade exclusivamente humana dámoslle saída a incontables desexos, aspiracións e intuicións propias do individuo, como se dunha liturxia, dun conxuro, se tratase. Somos conscientes de que se trata dunha actividade da vida cotiá sen utilidade ningunha  pero cun sentido que quizais revele a esencia íntima dos pobos e e  o sentido máis significativo da súa visión do mundo. O propio percorrido semántico das dúas palabras latinas que serven para definir o concepto, LVDVS/LVDI, que se centra máis na acción , e IOCVS, como broma derivada dun xogo de palabras, co triunfo desta última nas linguas romances, falan moito do sentido ritual e plenamente humano primitivos.

Mentres que os romanos adultos acudían como posesos ó anfiteatro, ou ás carreiras do circo, ou a parolar nas termas, os nenos ocupaban o seu ocio, baixo a mirada atenta do pedagogo, nestes xogos que os nosos alumnos de 3º e 4º quixeron imitar e  celebrar como festa final dunha carreira de nove meses na que probablemente  a Cultura Clásica e o Latín lles serviron para abrir os ollos para unha mirada maís ampla do mundo.

Creative Commons License

Esta obra está baixo licenza de Creative Commons

Interesante para ver

Juguem com jugaven les nenes i els nens de Tàrraco

juguem

 

Igualmente interesante

Taller de Juegos romanos de Fernando Lillo

ou tamén

portada_juegos

NA DEFENSA DAS LINGUAS CLÁSICAS

A relixión de Roma, cidade estado

A RELIXIÓN DE ROMA, CIDADE ESTADO


O romano, home práctico, pensaba nos termos da súa propia vida cotiá: O desenvolvemento do seu pensamento relixioso versa en torno á vida agrícola e á vida doméstica:

–  Establecemento dunha serie de festivais que sinalan as estacións do ano agrícola: Saturnales, da sementeira; Robigales, para que os cereais se libren da cinza; Consuales, almacenamento da colleita.

–   Xano, espírito da porta; Vesta, a chama viva; Penates, espíritos da despensa; Lar familiaris, tutelar dos escravos da casa.

Roma, Cidade-Estado: a vella relixión foi adaptada ás novas necesidades asimilando os deuses da mitoloxía grega:

–  Os vellos festivais conserváronse intactos e foron transmitidos en todos os seus detalles.

–  Os antigos espíritos rurais adquiriron unha nova función no seu ámbito: Xúpiter, o espírito do ceo, converteuse na divindade da xustiza interna; Marte, deidade agrícola, deus da guerra.

Establecemento gradual dunha relixión de Estado que relega a relixión da familia da época primitiva.

“ O que está en xogo nun culto público é o ben e o éxito terreo da comunidade implicada; considérase que todo acto de culto público emana da colectividade e non dos individuos que a compoñen… Os deuses son socios das comunidades humanas e han de colaborar no seu ben e non aproveitar a súa superioridade para atemorizalos. A relixión pública baséase nesa relación respectuosa entre a res publica e os deuses”.

Roger Hanoune e John Scheid. A antiga Roma. Como vivían os romanos. Páx. 72-73

Dioses Olímpicos : Deuses e significado dos seus atributos.

Cuestionario.

http://static.slidesharecdn.com/swf/ssplayer2.swf?doc=diosesolmpicos3mododecompatibilidad-090609153749-phpapp02&stripped_title=dioses-olmpicos3-modo-de-compatibilidad

Creative Commons License

DOS NUMINA ÓS DEUSES OLIMPICOS by Jose M. Otero is licensed under a Creative Commons Recoñecemento-Non comercial 3.0 España License. Based on a work at edu.xunta.es.