Graecia capta ferum victorem cepit

ANTIGOS E MODERNOS: AS ABELLAS E AS ARAÑAS

Agora que se desdeñan as humanidades

“Para Jonathan Swift, como antes para Platón e para Virxilio, as abellas eran as Musas, fillas da Memoria, que facían baixar o alimento  propicio para os poetas e os heroes desde Ceo das Ideas divinas á terra dos homes …. Do mesmo xeito que as abellas, os poetas, os eruditos, os admiradores da Antigüidade, os artistas, non “inventaban” senón despois de ter libado, nos xardíns  da Memoria, os zumes que interveñen na composición de sustancias, mel e cera, dozura e luz, que, de xerazón en xerazón, alimentaban a alma e a alumeaban na súa viaxe cara á súa verdadeira patria.”

MARC FUMAROLI. As abellas e as arañas. A Querela dos Antigos e os Modernos. (La Querelle des Anciens et des Modernes, précédé d’un essai “Les Abeilles et les Araignées” (Gallimard))

PARA ESCOITARES MENTRES LES


Horacio en Atenas

Á Estancia de Leah  a hetera,

onde a elegancia alza  o seu mórbido leito,

chega un efebo, con xasmíns nas mans.

Os seus dedos están adornados de xoias,

viste túnica de branca seda

con bermellos bordados orientais.

Fala grego,

pero un deixe lixeiro

delata a súa orixe romana.

O efebo declara o seu amor

e a dama ateniense escóitao en silencio.

Palabras de Horacio, elocuente amor.

E abraiada ela contempla unha nova beleza

na paixón da gran Roma.

KONSTANTINO KAVAFIS

Graecia capta,  cepit victorem furorem por José M. Otero está baixo a licenza Creative Commons Recoñecemento-Non comercial-Compartir baixo a mesma licenza. 3.0 España License

Creative Commons License

Anuncios