AS FESTAS DE ATTIS E CIBELE EN ROMA.

AS FESTAS DE ATTIS E CÍBELE EN ROMA.

Morte e resurrección da natureza en primavera.

Franz Xaver Winterhalter, nacido en Alemania, 1805-1873

ATTIS: Amado por Cíbele,  castrouse e morreu polos celos da deusa. Deus frixio da vexetación, espírito da árbore. A súa orixe explícase no mito así: a parte amputada de Cíbele para conferir a esta exclusivamente o sexo feminino fixo nacer un amendoeira; Nana, filla do río Sangario, atraída pola beleza das súas flores, colleu unha delas e colocouna no seu seo. A flor desapareceu e Nana quedou preñada. Ó nacer Attis é abandonado nun río e recollido por Cíbele, sinal de estar predestinado para algo grandioso. O núcleo do mito é a narración da morte e a resurrección.

CÍBELE: É unha deusa–nai, que encarna as enerxías da terra, ligada ós fenómenos da vexetación. É señora dos animais. Reviste valores de fecundidade. O seu  culto chega a Roma o 204 a.C, despois das guerras contra Aníbal.

Mignard Pierre (1612-1695) (d'après) Crédit photographique : (C) RMN / René-Gabriel Ojéda

22 de Marzo:

Primeiro día das festas de Cíbele

CERIMONIA DA ÁRBORE.

Córtase un piñeiro do bosque que é trasladado ao santuario de Cíbele por unha congregación de porteadores de árbores. A árbore vai adornada con grilandas e violetas, nacidas do sangue de Attis, para conmemorar a súa morte e castración debaixo dun pino. Os fieis da deusa comezan  días de xaxún.

24 de Marzo:

DÍA DO SANGUE. CASTRACIÓN COLECTIVA.

O Archigalo ou gran sacerdote presentaba o seu sangue como unha ofrenda. Ó estalo dos címbalos, ó redobre dos tambores e ó son de trompetas e frautas danzan frenéticos os sacerdotes novizos, que ese día se castran colectivamente cun coitelo de pedernal para salpicar co seu sangue a árbore sagrada e o altar. Despois lanzaban as partes mutiladas contra o altar da deusa Cíbele e enterrábanse como chamada a resurrección de  Attis e a natureza.

La Mort d'Atys Auteur : Meynier Charles (1768-1832) Ecole : Ecole française Crédit photographique : (C) RMN / Thierry Le Mage

25 de Marzo:

RESURRECCIÓN DE ATTIS. FESTA HILARIA ou DÍA da LEDICIA.

Este día é considerado como equinoccio de primavera. Dentro da festividade de Attis, coas primeiras luces deste día, o Archigalo anunciaba a resurrección do deus e a esperanza da salvación para os seus iniciados, despois do cal os fieis estalaban en violentas manifestacións de xúbilo. A xente viste cos máis variopintos disfraces nunha especie de carnaval. Mentres, os iniciados pertencentes á secta Cíbele inician unha cerimonia de renacemento e remisión dos pecados no santuario da Deusa, situado na cidade de Roma, sobre a colina Vaticana, actual emprazamento da basílica de San Pedro.

27 de Marzo:

FESTIVAL DE EXALTACIÓN DE CÍBELE

Attis e Cibele

Finalizaba esta festividade cunha procesión na que a imaxe en planta da Deusa, coa súa cara tallada en pedra negra, era conducida nun carro de prata ata o río Almo, onde se bañaba. O sacerdote, vestido de púrpura, o color da Deusa, lava a imaxe e demais obxectos sagrados. Con este rito aseguraban a chuvia e a fertilidade dos campos.

CATULO LXIII (Pica AQUI para escoitar

http://www.ivoox.com/playerivoox_ee_182415_1.html

catulo lxiii http://d1.scribdassets.com/ScribdViewer.swf

La Pascua: ¿Mito, alucinación o historia? PDF

pascua-vs-mito

Anuncios

O ALENTO DE VENUS, A PRIMAVERA ESTÁ AQUÍ

O ALENTO DE VENUS E A PRIMAVERA GALANA

Antes 1837. Crédito fotográfico : (C) RMN / Jean-Gilles Berizzi

Pracer de homes e deuses, vivificadora Venus: debaixo da bóveda do ceo multiplicas
os peixes do mar e fecundas as terras frutíferas; grazas a ti todo animal é concibido.
Cando ti chegas, foxen os nubrados, dáche suaves flores a terra, as chairas do mar
contigo rin, e brilla con luz intensa o claro ceo.
Na hora que a galana primavera descobre a súa face
e o Favonio desatado robustece o seu fecundo alento,
as lixeiras aves cantan a túa benvida, deusa, porque co amor traspasaches
os seus peitos: polos alegres prados gozan os gandos acesos, prendidos do feitizo
das túas grazas morren todos os seres por seguirte a onde queres conducilos, deusa.
Nos mares e nas serras, nos bosques frondosos das aves, no medio dos ríos desbordados
e dos campos que verdecen, enchendo os seus peitos de brando amor,
fas que as especies se propaguen.
Soberana da natureza, non hai sen ti contento nin beleza.

LUCRECIO, Da natureza das cousas. 1, 1 e ss.



Mignard Pierre (1612-1695) (d'après) Crédit photographique : (C) RMN / René-Gabriel Ojéda

O crudo inverno esmorece coa agradable chegada da primavera e a brisa do oeste.
Xa Venus Citerea rexe o concerto de danzas á luz da lúa e as Gracias coas Ninfas
baten a terra con pé rítmico. É a hora de coroar a cabeza de mirto e flores.
A pálida morte pisa co mesmo pé as chozas dos pobres e os palacios dos ricos. A
teima da vida breve néganos toda esperanza.

(Adaptación de
Horacio, Odas, 1, 4)

Spring is here

PARA SABER MÁIS

CANDO VIGO ERA VICUS

CANDO VIGO ERA VICUS

TORALLA: UNHA VILLA ROMANA NA GALLAECIA

MUSEALIZACIÓN DO  XACIMENTO DE O CASTRO

O sal na elaboración do  GARUM

O garum, un dos ingredientes máis apreciados da cociña descrita por Apicio, que aparece practicamente na totalidade das súas receitas,  consistía nun prebe de peixe procedente da Bética -o de mellor calidade-, que sería hoxe algo máis que forte, se non abertamente repugnante: preparábase utilizando unha xerra alongada, cun depósito máis estreito ao fondo para condensar a pasta, que se deposita nunha alfombra de herbas olorosas: eneldo (anethum graveolen), cilantro (coriandrum sativum), fionllo (foeniculum vulgare), apio (levisticum officinale), ajedrea (satureja montana), menta, ruda (ruta graveolens), poleo (mentha pulegium ), tomiño, ourego, betónica (betonica oficinalis) e arjemone (cardo?). Sobre el, un leito de peixe graso: anguías, sáibaos (prochilodus lineatus ), rinchas ou sardiñas. Encima, sal en dous dedos de espesor, e continúase o proceso no mesmo orde ata pechar a boca. Tras sete días de espera en honra dos sete planetas que rexen o universo, remóvese esta pasta durante vinte días e fíltrase. O líquido que flúe chámase liquamen ou garum virxe, e é o produto de mellor calidade, cotizado extraordinariamente, ata o punto de que unha ánfora de aproximadamente seis litros e medio pagábanse ao disparatado prezo de seis mil sextercios (o salario medio dun romano andaba a redor de 700 e 2.000 sextercios) : hoxe en día ten a súa versión (máis actual) no nuoc-mân vietnamita.