Filemón e Baucis, Ovidio fácil

PHILEMUS ET BAUCA

A todos os lectores deste blog regálobos esta fermosa versión do mito  ovidiano de Filemón e Baucis  en Latina Essentia, unha obra de Antonio Martinez Rezende.

Os alumnos de segundo de bacharelato poderán medir as súas forzas e seguro que conseguen unha traducción digna. Así que a practicar. Dentro duns días aparecerá nesta mesma páxina a traducción. Algún chegará a conclusión de que o Latín non é tan difícil. O texto leva tildes co propósito de que se lea de forma correcta. Non deixedes de lelo en voz alta, colocando o acento de cada palabra no lugar marcado. Unha experiencia inesquencible.

Para os meus alumnos de segundo de bacharelato haberá unha recompensa especial; quen consiga traducila primeiro no wiki WIKILATÍNSANTOMÉ que saiba de antemán que verá incrementada a súa nota na avaliación. Negociaremos canto. ¿Comezamos?

FILEMÓN E BAUCIS simbolizan o amor perdurable máis alá do tempo. Xúpiter e Mercurio premian a súa bondade. Os dous anciáns acóllenos con amabilidade e atencións, sen saber que eran deuses, xa que acudiran a visitar o mundo con figura humana. Os deuses do Olimpo converten a pobre vivenda daqueles desprendidos anciáns nun templo dourado, que a parella se encarga de atender ata a fin dos seus días. Cando por fin morreron,  foron  convertidos en aciñeira e tileiro, entrelazando para sempre as súas ramas. A aciñeira simboliza a forza e a duración. O tileiro, polas súas follas cordiformes, foi considerado polos gregos a morada de Afrodita, ou do amor.

Jordaens Jacob (1593-1678) Crédit photographique : (C) RMN / Michèle Bellot

“Certa die”, ait Mercurius, “magnus Deus et ego de caelo in terra descenderamus. Totum diem ignoti per campos et óppida Ásiae viam fecimus. Tandem ad óppidum magnum et pulchrum pervenimus et eo quod caelum nigrum erat, diversorium pétimus. Arduum autem erat locum idoneum invenire, sub vésperum ad multa domicilia appropinquaveramus, sed adventus noster nusquam gratus erat. Eo quod ignoti eramus, dóminus aut dómina tectorum inimicum praebebant ánimum et ianuis nos prohibuerunt. Vero etiam multi contra nos  violenter se gesserunt.

Non longe ab óppido tamen erat casa parva et mísera. Hic habitabant Philemus et Bauca, qui  parvis rebus vitam iam seníliter agebant et ad multam horam laborabant.

“Salvete, amici!”, inquit Philemus, et sub casam mínimam intrávimus. Bauca “cum gáudio”, ait, “vobis cibum et vinum ego et Philemus dábimus”. Verbis tam benignis nos exceperunt.

Sine mora Bauca cenam módicam nobis paravit.

Dum magnus Deus et ego cenamus, pócula hauriebamus et continuo óptimo vino mágica  replebamus potentia. Tum dixit magnus Deus:

– Dei sumus sub virorum figura. Quod bene nos excepistis, salvi et sani semper éritis. Sed  vestri mali vicini, a quibus iniurias accépimus, poenam méritam dabunt”.

Post moram parvam, Magnus Deus ad túmulum próximum Philemum et Baucam duxit et casam in templum pulchrum súbito mutavit. Óppidum propinquum in latum stagnum vertit.

Bolswert Schelte Adams (1581-1659) graveur ; école flamande, Rubens Pierre Paul (1577-1640) Crédit photographique : (C) RMN / Hervé Lewandowski

Deus Magnus rogat:

– Potestis gratiam magnam a me pétere et faciam quod vultis. Philemus unum consilium deo  nuntiat: “Custodire templum, nostram antiquam casam, cúpimus et una a vita discédere!”.

Ad caelos rursus volávimus.

Postea, per multos annos templum servaverunt neque a loco amato excesserunt. Nam Magnus Deus Philemum et Baucam in magna et pulchra arbusta mutavit, quae sic prope templum in aeternum steterunt”.

Ver traducción AQUÍ

Un comentario sobre “Filemón e Baucis, Ovidio fácil

Los comentarios están cerrados.