¡TRES PUÑADOS DE TERRA SOBRE A MIÑA TUMBA, MARIÑEIRO!

A oda I, XXVIII de Horacio: Pulveris exigui munera.

¡Tres puñados de terra, mariñeiro!

(Diálogo entre Arquitas de Tarento e un náufrago)

O espectro dun náufrago pide a un mariñeiro, que está de paso, unha sepultura simbólica. Desenvolve a idea de que todos, grandes e pequenos, sabios e filósofos, van morrer, a pesar das súas pretensións vas; por outra parte os vivos deben ós mortos unha testemuña relixiosa, un recordo melancólico. Horacio imaxina un náufrago que chega á costa e dá coa tumba do sabio de Tarento.

Le festin donné aux dieux par Tantale où Jupiter ressuscite Pélops et lui met une épaule d'ivoire en remplacement de celle mangée par Cérès Auteur : Taraval Hugues (1729-1785)RMN de Francia.


A ti, Arquitas(1), que mediches o mar e a terra e a area/ incontable cóbrete o agasallo último/ dun pequeno túmulo de terra na ribeira/ do Matino, de pouco che serve/ ter investigado os espazos celestes e  ter explicado/ o ceo esférico e insondable, se o destino é morrer./ Morreu o pai de Pélope (2), convidado dos deuses,/ e Titón (3) arrebatado polos aires/e Minos(4) cómplice dos segredos de Xúpiter, tamén /o Tártaro acolle o fillo de Pantoo (5) que descendeu por segunda vez/ ó Orco, testemuña dos tempos de Troia, /aínda privado do seu escudo, non concedera/ á negra morte nada máis que os seus despoxos mortais ,/ sendo ti o xuíz (6), el, autoridade impecable /da verdade e da natureza; pero a todos nos espera una soa noite eterna /e unha soa vez habemos pisar o sendeiro da morte.

As Furias

/As Furias entregan a outros como espectáculo ó torvo Marte/, o mar é tumba avara de mariñeiros;/multiplícanse os funerais sin distinción de mozos e vellos,/ ninguén foxe da cruel Proserpina (7)./

A min tamén me sepultou o impetuoso Noto, (8) compañeiro de Orión (9)/que declina, no mar Ilírico./Pero ti, mariñeiro, non aforres, como un avaro,  dar/ un gran de area fuxidía ós restos /do meu cadáver insepulto: así, as ameazas do Euro(10) ás augas  hespéricas súfranas/ os bosques venusios (11), quedando ti a salvo e incontables riquezas,/ de onde queir que sexa, veñan parar a ti /das mans do xusto Xúpiter e de Neptuno, patrón da sagrada Tarento (12)./

¿Vas querer cometer un delito que poida danar/ máis tarde ós teus fillos inocentes? Quizais tamén/ te  esperan a ti mesmo dereitos impagados/ e infortunios sen piedade: non serei abandonado a súplicas impunes/ e ningunha expiación te absolverá./  Aínda que vas con presa, non é longa a espera; estarache permitido/ partir despois de botar sobre a miña tumba tres puñados de terra.

Notas


Anuncios