ASUNTOS DE AMOR DE MARTE GUERREIRO

Ven aquí, Marte guerreiro, deixa a un lado a lanza e o escudo e libera a túa cabeleira do casco brillante. Minerva promove guerras, pero tamén se ocupa de artes nobres.

Ovidio, Fastos III, vv.1 e ss.


 

Paseabas sen casco á sombra amena dos salgueiros, coas túas guedellas roxas ó aire, presentindo a primavera sagrada; esculcabas os gromos das árbores e as plantas, despreocupado da lanza e o escudo, cando a sacerdotisa de Vesta te conquistou para que lle deses a este pobo, que agora chamamos Roma, a semente da que naceu a gran cidade.
¿Por que non empezar a falar de quen pola súa beleza cativou a un deus? A vestal Silvia, despois de coidar do lume no templo de Vesta, como era a súa obriga, baixou unha mañá a buscar auga coa que purificar os obxectos de culto. Por un carreiro de suave pendente camiña ata o río. Sobre a súa cabeza, axustada sobre un pano moído, levaba unha ánfora de barro que, ó chegar, pousa na herba; incomodada polo peso e o calor, repousa mentres pon en orde o seu cabelo desamañado. Exhausta, senta no chan, afrouxa o vestido e, co peito ó aire, abandónase á brisa que lle regalaban a frescura das árbores e a auga do río.
Sentada como estaba, a sombra dos salgueiros, os chíos dos paxaros, e o murmurio monótono das augas invitárona ó sono. Silenciosa como un ladrón, a branda quietude esvarou polos seus ollos vencidos, e a man na que apoiaba a cabeza quedou sen forza, débil como un xunco, e o seu queixo, desprotexido, no aire cun aceno de mol inseguridade.

Adaptación de Ovidio, Fastos III, vv.1 e ss.

SEGUIR LENDO: ASUNTOS DE AMOR E GUERRA 

Anuncios

A RITUALIDADE SOCIAL DO ENTROIDO

lupercalia-e-ouros-entroidos2

As manifestacións do Entroido que ata hoxe coñecemos manteñen rituais e celebracións que nos remiten a formas e moldes moi antigos. Uns xiran arredor de preocupacións sociais (Saturnais: liberdade de escravos, regalos, banquetes),  e outros arredor do que sería a base da economía pastoril: purificación e fecundidade, tanto de mulleres como do gando, e, consecuentemente, de preservación do gando dos animais silvestres hostís (Lupercalia).

Na terceira aurora que seguía ós idus (13) de febreiro (tendo en conta a contabilidade inclusiva, o 15 de febreiro) na cova Lupercal, no outeiro do Palatino, comezaba a festa co sacrificio dun cabrón e un can, ofrecíanse tamén tortas de fariña feitas polas Vestais con trigo da última colleita.

https://www.youtube.com/watch?v=EIsOr9UDtac

Seguía a esta cerimonia un ritual que relata Plutarco: “Dous mozos patricios son conducidos ó lugar do sacrificio. Uns mánchanlle a fronte de sangue co  coitelo do sacrificio, mentres outros llo limpan con la mollada en leite, inmediatamente os mozos rompen a rir. Cumprida esta cerimonia, despois de facer tiras coa pel do cabrón sagrado, os lupercos corren espidos, cubrindo minimamente a cintura e azoutando a todo aquel que atopan no seu paso. As mozas non deben escapar ós seus azoutes xa que era crenza que son eles os que propiciarán a concepción e axudarán na hora do parto….”    PARA SEGUIR LENDO: LUPERCALIA

PELIQUEIROSlaza

LECTURA COMPLEMENTARIA: NORBERT ROULAND. Laureles de ceniza.

Ed. Edhasa 1990. Páx: 41-43.

PARA LER PICA AQUÍ

Laureles de ceniza

APOLO E DAFNE: O AMOR ESQUIVO

apollo_daphne_albani_louvreportada

 

2008040712395766[1] (1)

 

O primeiro amor de Apolo, que non llo deu a cega fortuna senón a violenta cólera de Cupido, foi Dafne, filla de Peneo. O de Delos, farruco por vencer un dragón, vira a Cupido dobrar os extremos do arco tensando a corda e dixéralle: ”Que fas, picariño, con armas de forzudos? Ese esforzo vaille ben ós meus brazos, que podo abater con tino monstros e inimigos, non hai moito matei, inflado a frechazos, a Pitón, que aflixía co seu bafo mortal campos inmensos. Ti, conténtate con excitar co teu facho descoñecidos amores e non te empeñes en emular a miña gloria”.

A el respóndelle o fillo de Venus:” Fira o teu arco a todos, o meu a ti; e en tanto que todos os seres vivos se renden a un deus, desmerece a  túa gloria comparada coa miña”.

Acabou de falar e, cruzando o ceo a golpe de ás, pousou lixeiro no cume sombrío do Parnaso e desde a alxaba cargada lanzou dúas frechas de efecto diverso: unha espanta o amor, a outra atráeo; a que o atrae é de ouro e brilla na afiada punta, a que o espanta é roma e ten chumbo na cana; o deus cravou con esta a ninfa,filla de Peneo, pero coa outra feriu, atravesándolle os ósos, o máis íntimo de Apolo; de repente el ama, evita ela o nome de amante gozando da espesura da selva e dos despoxos das alimarias que cazaba, émula da virxinal Febe; unha fita cingue os seus cabelos desguedellados. Moitos a pretenderon, ela, despectiva cos pretendentes, incapaz de aturar marido, anda por bosques tupidos e non coida que significa Himen, que Amor, que matrimonio. Moitas veces o seu pai lle dixo:”Débesme un xenro, filla”. Moitas veces o seu pai lle dixo: “Débesme, filla, un neto”.

Ela, que odiaba os fachos nupciais como un desdouro, deixaba ver o fermoso rostro acorado de tímido rubor e nos brandos brazos do seu pai, collida do seu colo, dixo: “Concédeme gozar, queridísimo pai, dunha virxindade perpetua; isto concedeulle antes  o seu pai a Diana”.  

Seguir lendo:  APOLO E DAFNE 

XIR81895

 

PÍRAMO E TISBE: O AMOR CONTRARIADO

piramo y tisbe blog
tisbe-1

Píramo e Tisbe, moi bo mozo el, ela a rapaza máis fermosa de todas as de Oriente, vivían en casas veciñas onde contan que Semíramis cinguiu con muros de adobe a prominente cidade. A veciñanza fixo que se coñecesen e se achegasen entre eles, o amor creceu co tempo. A eles gustaríalles xuntarse por lei pero prohibíronllo os país; non puideron apagar o lume que ardía por igual nos dous corazóns cativos. Non teñen ningún confidente; falan por acenos e sinais, e canto máis se oculta máis arde o lume.

Había una fenda na parede medianeira das dúas casas, que era un defecto de construción; este defecto, pese ós moitos anos, pasara desapercibido a todos, (¡que non descubre o amor!): “vístela vós primeiro, amantes, e fixéstela camiño da vosa palabra e así, cada día, cruzaban seguros os vosos cariños nun tenue murmurio”. 

Moitas veces, cando, dunha e outra parte da parede, cada un deles percibira o alento dos seus labios, dicían: “Parede envexosa ¿por que te convertes nun obstáculo para os que aman? ¿Que che custaba permitirnos unir intimamente os nosos corpos, ou, se iso é moito, ofrecer una abertura para os nosos beixos? Pero non son ingrato, confeso que che debo que foses camiño das miñas palabras ata os oídos tan amados”. Seguir lendo

piramo y tisbe