CANDO A LUZ SE APAGA

 TODO ACABA: NON PERSIGAS O QUE FOXE

ofarodosol

POBRE CATULO

Pobre Catulo, déixate de macanas,

e o que ves que se perdeu, que se perda!

Brillaron para ti nun tempo días calmos,

cando corrías tras ela,

(ameina como xamais amarán a ninguén),

houbo alí entón moito gozo,

ti desexabas e ela  máis aínda.

Brillaron para ti días espléndidos.

Agora ela xa non quere; ti, calamidade, tampouco.

Deixa de perseguir o que foxe, non vivas agoniado,

resiste obstinado, achanta.

Adeus, miña amiga! Catulo cala para sempre,

non te volverá chamar, nin namorará a que non quere,

ben o vas sentir cando che falte quen te ame de verdade.

Pérfida, miserable! Que vida te espera!

Quen che fará as beiras? A quen lle vas parecer bonita?

A quen te entregarás  agora? Con quen se dirá que estás?

Para quen os teus beixos? A quen lle lambiscarás os labios?

 Catulo, ti, decidido, resiste.

                                                                                     Catulli Carmina 8

                                                                                                 Trad:   José M. Otero

Anuncios