BOAS PALABRAS

– E digo eu, por que che ofrezo primeiro a tiXano, incenso e viño cando estou a acalmar as almas dos nosos mortos? -Para que poidas,  grazas a  min, que gardo as entradas, ter acceso a todos os deuses que queiras. -Responde-.

-E por que se fan cumpridos nas túas kalendas e expresamos e escoitamos bos desexos?

Entón o deus, apoiado no caxato, que levaba na dereita, dime:

-Os bos agoiros agóchanse nos inicios. Con oídos agoirentos escoitades a primeira palabra e interpreta favorable o augur o vo da primeira ave que ve.
O ceo e os deuses escoitan propicios. Ninguén expresa desexos vans, e o dito dito queda.

Rematara a charla Xano e non pasei moito tempo calado; pisei coas miñas palabras as últimas súas, e paregunteille:

-Que significa o dátil e o figo paso, e o mel brillante que flúe no branco panal?

 -É polo agoiro: que aquel sabor acompañe a nosa labor e  o ano adoce o camiño comezado. –Dime el-

-Vexo por que se ofrecen doces: explícame  o sentido do aguinaldo para que nada se me perda da túa festa.

Riu e dixo:

-Canto te engana o teu tempo a ti que pensas que o mel é máis doce que o aguinaldo recibido! Eu non coñecín a ninguén nos tempos de Saturno que non pensase que as riquezas non fosen doces.

                                                                            Fastos, I, 170 ss.

(Traducción de José M. Otero)

Anuncios

HORAS DE RECONTO

Ai, como pasa o tempo!

“Eheu (ai!), como oimoi, é máis un suspiro que unha palabra, hai que pronuncialo en voz alta, ei-he-u, para comprender a súa forza, unha expresión visceral de pesar, que agroma do fondo do ser, das entrañas do ser humano, das profundidades da terra á onde todos iremos .”

Harry Eyres

Ai, Póstumo, meu amigo, que fuxidío

é o tempo! Nin a miña piedade me libra

das enrugas da senectude inminente

nin da morte inevitable,

 

non, amigo, por moitos touros 

que sacrifiques, cada día que pasa,

ó terrible Plutón, que mantén confinados

o xigante Xerión e Ticio

 

nas  lúgubres augas que todos

os que nos alimentamos dos dons  da terra

xa reis, xa pobres escravos,

estamos condenados a navegar.

 

En van escaparás da guerra cruenta

ou do mar tormentoso de Adria,

en van temerás o vento do sur

que cada outono nos encama arrefriados.

 

Hai que ir ver o negro río do inferno

de lánguido caudal e as infames fillas de Dánao

e a Sísifo, o de Eolo, condenado

a un castigo eterno.

 

Hai que deixar atrás a terra, o fogar e a amante

esposa; non te acompañará, dono efémero,

ningunha árbore das que prantaches,

a non ser  os fúnebres cipreses;

 

un herdeiro, que ben o merece, beberá o viño

exquisito gardado con mil chaves

e tinguirá  o chan co de reserva

para as ceas de gala.

Horacio, II, 14

Tradución: José M. Otero