FAUNO E ONFALIA

Certo día á caída da tarde un louzán Hércules acompañaba a súa dona Onfalia. Fauno, que axexaba desde o cumio dun outeiro, viunos, e ó velos a paixón inflamouno como un facho, e entón falou: “ Espíritos femininos do monte non teño nada contra vos, pero esta muller si que me fai arder”. Ía Onfalia co pelo perfumado solto sobre os ombreiros e digna de admirar polo ouro do seu seo. Un rico parasol, que Hércules lle sostiña, defendíaa dos tépedos raios do sol. Pisaba xa os bosques de Baco e os viñedos de Tmolo cando a estrela da tarde montaba no seu cabalo mouro. Entra nunha cova que a natureza decoraba con tobas e árida pedra pómez. Á entrada había un regato cantarín.

E mentres o servizo preparaba as copas e o viño que se ía beber, ela viste a Hércules coa súa propia roupa. Ponlle a túnica transparente coloreada con múrice do norte de África, un cinturón torneado, que ata ben pouco a cinguía, demasiado corto para o contorno de Hércules. Afrouxa el os nós da túnica para poder librar as súas grandes mans. Rebentaba as pulseiras que non foran feitas para aqueles brazos. Os seus descomunais pes crevaban as febles correas das sandalias. Ela, pola súa parte, aprópiase da pesada maza e da pel do león e doutras armas máis pequenas gardadas na funda. Así que remataron a cea entregaron os seus corpos ó sono e, colocando os seus leitos a carón, deitáronse por separado, porque preparaban a cerimonia sagrada do descubremento da vide, que purificados celebrarían ó nacer o día.

Era media noite, que non ousa o amor malvado? Fauno chega no medio da escuridade á cova refrescada polo rosada e, cando ve a servidume profundamente dormida polo viño, non perde a esperanza de que ese mesmo sopor se apoderase da raíña e o seu escolta. Entra Fauno cargado de luxuria, anda ás apalpadas dun lado para outro, adianta por precaución as súas mans e camiña, e xa chegara á estancia que ocupaban os leitos; a piques estaba de disfrutar da felicidade no primeiro intento, cando inesperadamente toca o pelo áspero do amárelo león, asústase e retira a man e bótase atrás, empurrado polo medo, como a miúdo o camiñante retira o pé sorprendido pola visión dunha serpe.

Despois as súas mans notaron roupa delicada na outra cama, unha falsa apreciación fíxolle perder o tino, subíu á cama e deitouse moi acoradiño, o seu pene inchou duro como un corno; entretanto con certo disimulo arremángalle a túnica pernas arriba, dábanlle noxo as pernas poboadas de pelos. Cando Fauno tentaba pasar a máis, de repente, Hércules, o héroe Tirinto, sóltalle tal moquetazo que o guinda da cama a baixo. Móntase un balbordo, Onfalia chama o servizo e pide luz. Iluminada a estancia queda a descuberto a trasnada. Fauno, que saíu polo aire desde o alto da cama, xeme e a duras penas pode levantar o seu corpo moído do chan. Pártese de risa Hércules que o ve estomballado, pártese de risa Onfalia de quen pretendía ser o seu amante. O deus enganado polos vestidos despreza agora as roupas que confunden e convoca ós ritos a todos os seus fieis espidos.

(Adaptación de José M. Otero de OVIDIO, Fastos II, 305-359)

Anuncios

UNHA COPA CHEA DE VIDA

Adde merum vinoque novos compesce dolores

[Sirve un bo viño, afoga en viño as penas recentes] Tib. I, 2

1279249169255-copa-de-vino

Acúdeme, lúcido Baco, (xa ebrio coa guirlanda  do delirio,

xa coas sens cinguidas coa hedra serena).

Libérame da miña dor ti mesmo cunha copa chea de vida:

A cada paso o amor  claudica vencido polo viño.

Amable criatura, reborden de viño xeneroso as copas

e sírvenos  Falernos con man espléndida.

Ide lonxe, penosa estirpe de coitas, ídevos amarguras:

que brille, montado nos seus cabalos brancos, o sol Apolo.

…….

Nada me preocupas xa, Neera (1),

que sexas feliz, e luminoso o teu destino.

…………..

Chega, despois de moitos días, a calma.

(1) ¿Neera= a poetisa Sulpicia? En todo caso, a muller do enigmático Lígdamo, posible autor do poema. Exemplificación do tipo de muller de familia noble: provocativa, amante das riquezas, fermosa e desleal, que pretende dominar o mundo cos seus encantos, pero que a fin só consegue a fama grazas ós versos do poeta.

TIBULO, Carmina, (Corp. Tib.) III, 6, 1-8 , 29-30 e 32

OS VAMPIROS QUE COMÍAN OS NENOS CRUS



Hai uns paxaros moi voraces, non son as Harpías, aínda que se sabe que descenden delas, que noutro tempo emporcallaron a comida do cego Fineo. Teñen cabeza grande, uns ollos que te cravan, peteiros apropiados para a rapina, plumas brancas e uñas como anzoles. Voan de noite e atacan os bebés, mentres a ama de cría anda noutras labores, maltratando os seus corpos que esgazan no mesmo berce. Din que trituran a peteirazos as vísceras dos que aínda maman, e que teñen a gorxa chea do sangue que beben.

Chámanse vampiros, a razón deste nome é polo costume de grallar de noite dun xeito que dá arrepío. Sexa como sexa, tanto se estes paxaros nacen, como se son froito dun encantamento, e son vellas meigas que un maléfico feiticeiro marso transforma en paxaros, metéronse no aposento de Procas, o rei de Alba.

Era este, que nacera naquel cuarto, con cinco días de vida un botín apetecible para as súas voraces linguas; o infeliz cativo choraba como quen pide axuda desesperadamente. Alarmada polos choros do seu pupilo acudíu correndo a aia e viu as meixelas rabuñadas por uñas ben afiadas.

Que podía facer ela? A cor de cara do meniño era como a das follas tardías que murcha o inverno cando acaba de chegar. Sen tardanza vai á procura da vidente Carmenta, a ninfa de Xano, para contarlle o que estaba a pasar. Carmenta, que podía ler o futuro, respondeulle:

-Non chores máis, o teu pupilo vaise salvar.

Achegouse ó berce, o pai e a nai choraban. Ela díxolles palabras cheas alento:

-Deixade de chorar, eu vouno curar.

Sen máis bateu tres veces nas xambas da porta con follas de albedro; tres veces con follas de albedro sinalou o limiar. Esperexeu auga pola entrada (a auga era tamén medicinal) mentres sostiña as entrañas crúas dun leitón femia de dous meses. E pronunciou estas palabras:

-Paxaros nocturnos, respetade o corpo do neniño; por un neniño sacrificamos unha marrancha. Aceptade, por favor, corazón por corazón e entrañas por entrañas. Entregámosvos esta vida por outra mellor.

Rematado o sacrificio, dispuxo ó aire libre as entrañas talladas e prohibiu ós presentes na ceremonia volver a vista atrás. Depositou  por último unha vara de espiño branco nunha xanela que deixaba pasar a luz ó aposento.

Cóntase que despois de aquel ritual máxico os paxaros non atacaron nunca máis o berce e o meniño recobrou a cor que antes tiña.


(Adaptado de Ovidio, Fastos, VI, 131 e ss. José M. Otero)