DANZAS Á LUZ DA LÚA

DANZAS Á LUZ DA LÚA

luarnascies2

O crudo inverno esmorece coa grata chegada da primavera e a brisa do oeste. Xa Venus de Cerigo rexe o concerto de danzas á luz da lúa e as Gracias bailan cadenciosas canda as Ninfas.

É a hora  de coroar a cabeza de mirto e flores. A pálida morte  pisa co mesmo pé as chozas dos pobres e as luxosas mansións dos ricos. A teima da vida breve néganos toda esperanza.

                                                                    Adaptación de Horacio, Odas, 1,4 

Pracer de homes e deuses, propicia Venus: debaixo da bóveda do ceo

multiplicas os peixes do mar e fecundas as terras frutíferas; grazas a ti

todo animal é concibido.  Cando ti chegas, foxen os nubrados, dáche

suaves flores a terra, as chairas do mar contigo rin, e brilla con luz

intensa o claro ceo.

Na hora que a galante primavera descobre o seu rostro e o Favonio

desatado robustece o seu fecundo alento, as lixeiras aves cantan

a túa benvida, deusa, porque co amor traspasaches os seus peitos:

polos alegres prados retozan os gandos ardentes, prendidos do feitizo

das túas grazas morren todos os seres por seguirte

 a onde queres guialos, deusa.

Nos mares e nas serras, nos bosques frondosos das aves,

no medio dos ríos desbordados e dos campos que verdecen,

enchendo os seus peitos de brando amor,

fas que as especies se propaguen.  Soberana da natureza,

non hai sen ti contento nin beleza.

LUCRECIO, Da natureza das cousas. 1, 1 e ss.

Trad. José M. Otero

Anuncios

ROMA NACEU COA PRIMAVERA Á BEIRA DUN RÍO

ROMA NACEU COA PRIMAVERA Á BEIRA DUN RÍO.

A 4134

Ven aquí, Marte guerreiro, deixa a un lado a lanza e o escudo e libera a túa cabeleira do casco brillante. Minerva promove guerras, pero tamén se ocupa de artes nobres.

Paseabas sen casco á sombra amena dos salgueiros, coas túas guedellas roxas ó aire, presentindo a primavera sagrada; esculcabas os gromos das árbores e as plantas, despreocupado aínda da lanza e o escudo, cando a sacerdotisa de Vesta te namorou para que lle deses a este pobo, que agora chamamos Roma, a semente da que naceu a gran cidade.

Por que non empezar a falar de quen pola súa beleza cativou a un deus? A vestal Silvia, despois de coidar do lume no templo de Vesta, como era a súa obriga, baixou unha mañá a buscar auga coa que purificar os obxectos de culto. Por un carreiro de suave pendente camiña ata o río. Sobre a súa cabeza, axustada sobre un pano moído, levaba unha ánfora de barro que, ó chegar, pousa na herba; incomodada polo peso e o calor, repousa mentres pon en orde o seu cabelo desamañado. Exhausta, senta no chan, afrouxa o vestido e, co peito ó aire, abandónase á brisa que lle regalaban a frescura das árbores e a auga do río. Sentada como estaba, a sombra dos salgueiros, os chíos dos paxaros, e o murmurio monótono das augas invitárona ó sono. Silenciosa como un ladrón, a branda quietude esvarou polos seus ollos vencidos, e a man na que apoiaba a cabeza quedou sen forza, débil como un xunco, e o seu queixo, desprotexido, no aire cun aceno de mol inseguridade.

Marte, que paseaba por aquel remanso de paz, pensando que chegaba o tempo de guiar a xente nova a outras terras, viuna. Era unha aparición? Sentiu uns desexos incontrolables de tela baixo as súas coxas poderosas, e tal como a desexara, posuíuna. Non houbo máis. A sedución, os bicos e as caricias, a morosidade pracenteira non cadraban ben a un deus rudo e bastante túzaro. E así como chegara, foise, como se nada, disimulando. Podería parecer, por parte dun deus, unha actitude pouco nobre e covarde. O combate amoroso non deixa cicatrices nin outros sinais en quen gobernaría con man de ferro a guerra cruenta. Os deuses gozan de certos privilexios, e teñen na man converter a deshonra en gloria.

Esvaeceuse o sono e Silvia quedou preñada; cousa de deuses. (Que saibades que desde este momento estaba nas súas entrañas o fundador da cidade de Roma). Tenta incorporarse e séntese amaiada, sen saber moi ben por que, quizais fose por un soño inquietante; cústalle traballo erguerse de todo, necesita apoiar a man na árbore que lle dera sombra e acubillara o seu cansazo. Está intranquila polo que acababa se soñar, e non para de darlle voltas:

– Rezo porque sexa feliz o que vin en soños. Ou sería algo máis que un soño? Troia ardía, e eu contemplaba as lapas que a devoraban. Nese momento a fita virxinal de la que me recollía o pelo sóltaseme e vai caer diante da fogueira sagrada. Despois agroman dúas palmeiras ó mesmo tempo. Daba gusto velas; unha delas era máis alta, e coas súas palmas pesadas resgardaba o mundo enteiro desde as estrelas. Nestas estaba, cando o meu tío paterno Amulio, (Dáme arrepío pronunciar o seu nome), se dispón a tallalas coa espada. Non podía crer o que vía, entroume moito medo e o meu corazón empezou a latexar asustado. Un pico carpinteiro, o paxaro de Marte, e unha loba pelexaron por aqueles mastros xemelgos. Grazas a eles, as dúas palmeiras seguiron vivas e en pé, agradecendo ó ceo a complicidade dos deuses.

Mentres removía na súa cabeza estes pensamentos, Silvia ía enchendo a ánfora con auga fresca e pura do río; cando a ánfora estivo chea, cos brazos aínda frouxos, consegue poñela sobre o pano moído na súa cabeza. Pasan as lúas, crecía Rómulo e crecía Remo, a barriga de Silvia tamén crecía, grazas ó froito do agreste e pouco amoroso deus Marte.

Chegaron os primeiros días de novembro e Silvia foi nai. Contan que as estatuas de Vesta taparon os ollos coas súas mans virxinais para non ver o que lles parecía a deshonra da clase vestal. O altar da deusa tremeu no momento do parto, e a chama de lume viva, agochou baixo as cinzas. Todo un mal presaxio para os xemelgos. Amulio, que non tiña moita estima pola xustiza, pois xa privara ó seu irmán do poder que lexitimamente lle pertencía, ó decatarse do que acababa de acontecer, cruel como era, dá a orde de que as criaturas deben ser abandonadas no río.

Pero a auga do río non quixo ser cómplice daquel malvado, e os meniños, arrastrados pola corrente e o destino, foron varar nun remanso calmo sen perigo. Despois, todos o sabedes, os nenos, afortunados, foron criados con leite de loba, e o pico carpinteiro leváballes cada día, como se fosen os seus poliños, algo de comer para que non pasasen máis fatigas das necesarias e puidesen crecer e servir a aquela xente que chegaría a ser o xerme da gran cidade de Roma. E así foron crecendo ata cumprir dezaseis anos, cando unha barba roxa, herdanza paterna, empezaba a poboar as súas meixelas.

Os dous irmáns, fillos de Silvia, brindaban as leis que lles solicitaban os labregos e máis os caporais que coidaban vacas. Moitas veces retornaban á casa, cando chegaba a noite, eufóricos e satisfeitos de ter dado morte a ladróns de gando e devolverlles despois o botín roubado ós seus lexítimos donos.

Conforme vai pasando o tempo, (Hai cousas que nin o paso dos anos pode disimular), chega ós seus oídos, pois andaba en boca de todo o mundo, que non eran fillos dun pai calquera, senón herdeiros lexítimos do mesmísimo Marte. Tal descubrimento non só os enche de alegría senón que os anima aínda máis a pelexar pola súa xente. Era unha vergoña que quen descende dun deus só goberne unas cantas chozas. Ós poucos, van tendo coñecemento da súa historia pasada, de moitas inxustizas das que fora vítima o seu avó, do que sufrirá a súa nai ó verse privada do que máis quería, da súa alianza coa boa fortuna e o destino, da crueldade do seu tío Amulio.

Chegou o tempo de poñer cada cousa no seu sitio e Rómulo, encomendándose ó seu divino pai, brandiu a espada e, con ela ben afiada, atravesou, sen compaixón, o rei Amulio; deste xeito o avó Numítor, moi anciá xa e avellentado polas penas e o exilio, recuperou o reino e a dignidade arrebatada inxustamente.

Adaptación de Ovidio, Fastos III, vv.1 e ss.