DE CLORIS A FLORA

 

DE CLORIS A FLORA

primavera

Eu era Cloris, aínda que agora me chame Flora. Unha letra grega do  meu nome corrompeuse no termo latino. Era Cloris, ninfa das chairas vizosas, onde sabes que antes a xente afortunada tiña o seu medio de vida; humilde como son paréceme vaidade presumir da beleza que me adornaba, pero esa beleza deulle á miña nai un xenro divino.

Era primavera e ía eu de paseo; Céfiro descubriume,  pero puiden librarme del. Cando notei que me perseguía, botei a correr, pero el foi máis rápido. O seu irmán Bóreas, que ousara, soplando do norte, levarse como prea  da casa de Erecteo a súa filla Oritiia, guiárao polas malas artes da bandidaxe. Non obstante Céfiro emendou o seu acto violento casando comigo, e non me queixo do meu matrimonio. Gozo dunha primavera eterna: o ano sorrí sempre, as árbores teñen sempre follas, a terra loce sempre verde. Teño nos campos da miña herdanza un xardín exuberante, abrigado do vento, que rega unha fonte de auga cristalina. O meu marido sementou este xardín de flores xenerosas e díxome: 

– Ti, deusa, ostenta a soberanía das flores.

Moitas veces quixen contar a rica gama de cores e non puiden; a variedade excedía calquera contabilidade. Así que  se esvaeceron das flores a rosada e o orballo e as follas  recibiron os raios do sol, acudiron entón as Horas, lucindo roupas de cores vivas, e recolleron os meus regalos en lixeiros canastros. Nese mesmo momento achegáronse as Cárites e teceron coroas e grilandas trenzadas para cinguir as tempas dos deuses.  Fun a primeira en esparexer  as novas sementes  polos campos do mundo. Antes a terra tiña unha soa cor: fun a primeira en facer do sangue de Xacinto unha flor, e nas súas follas pode lerse o seu laído. Tamén ti, Narciso, tes o teu nome nos  xardíns ben coidados; pobre, o seu dobre era irreal. Que vou contar de Croco, a flor do azafrán, ou de Atis, o das violetas, ou de Adonis, o das anemones, de quen, grazas a min, quedou a gloria da súa ferida!

Tamén Marte, quizais non o saibas, naceu grazas as miñas artes. Que non lle chegue ós oídos a Xúpiter, como non chegou ata agora. Á sagrada Xuno non lle sentou nada ben que Xúpiter non contara con ela cando Minerva nace sen nai. Ía ela darlle as queixas a Océano polo desprezo do seu marido e detívose diante da miña porta, vencida pola fatiga. Ó vela díxenlle:

-¿Que te trae por aquí, filla de Saturno?

Explicoume a onde ía e o motivo. Eu tentei consolala con palabras amigables. E ela respóndeme:

-Non é con palabras co que podo aliviar as miñas coitas. Se Xúpiter foi pai sen contar comigo e só el  ten a un tempo o nome de pai e nai, por que vou perder a esperanza eu de ser nai sen esposo e sen  entregarme a un varón, se teño o empeño de ser fiel? Vou probar, onde sexa, todo tipo de remedios, escudriñarei no fondo do mar ou no máis escuro recuncho do Tártaro.

Xuno segue fala que te falarás, pero a miña cara debeulle de transmitir mostras de indecisión e díxome:

-Dáme algo, ninfa, ti que es dona dalgún máxico poder.

Quíxenlle prometer por tres veces axuda, pero o medo a Xúpiter paralizábame. Ela non deixa de insistir:

– Axúdame, que morra, se vou descubrir quen me axoudou!

Non puiden quedar calada:

– O que desexas proporcionaracho a flor (azahar?) que che mandarei dos xardíns olenios, é unha flor única, quen ma regalou díxome:

– Pásalla polo lombo a unha xovenca estéril e preñará. Paseilla, e non tardou en en parir.

De seguido cortei cos dedos a flor rebelde, paseilla polo ventre a Xuno e quedou preñada. E así, preñada, entrou en Tracia e no litoral esquerdo da Propóntida; cumpríronse os seus desexos e naceu Marte.

Pero a miña soberanía non se limita as tenras coroas, tamén teño poder sobre as terras de labranza. Se nos cereais callan ben as flores, a eira será rica; se calla ben a flor da vide, haberá viño; se callan ben as flores da oliveira, o ano será moi fértil, e haberá froito en abundancia. Cando se perde a flor, morren con ela os chícharos e as fabas, morren tamén as túas lentellas, Nilo, que flúes desde terras ignotas.

Tamén maduran comigo os viños, traballosamente mimados en grandes bocois. O mel é regalo meu; son eu quen convoca as abellas, que producirán o mel, as violetas, os codesos ou os brancos tomiños.

                                                          (Adaptación de Ovidio, FASTOS, V, 195 e ss.)

 

Anuncios