NOMINA STULTORUM NAS FRAGAS DO EUME

NOMINA STULTORUM IN MONTIBUS USTIS

¿Quen non esgotou este últimos días a nómina de improperios contra os incendiarios das Fragas do Eume, ou Castrelo do Val, por falar dos máis recentes? Pero semella que os diccionarios non dan abasto para satisfacer a necesidade de descargar as iras contra quen atenta contra nós mesmos, contra a nosa vida, que é a vida da nosa natureza, pero tamén contra a incapacidade  de quen tendo que protexela a descoida impunemente.

Poucas veces o campo semántico da estupidez foi tan consultado e tan requerido, todas as palabras en abano saíron escopetadas dos diccionarios. Todas elas, cargadas de furor, quedaron flotando entre a fumareda que cubría os ceo á espera de caer coma kilos de  pedrazo sobre as cabezas dos responsables/irresponsables.

Psicoloxicamente o improperio resulta terapeútico na medida en que satisface a liberación de toda a ira que nos inflama interiormente e nos permite descargala contra quen nola provoca, ou, o que é o mesmo, contra os incendiarios e os desidiosos. Pero resulta que ambos son fantasmagorías, non os coñecemos, non nos é posible mirarlles á cara, escápansenos á nosa mirada, imposible telos diante como dianas tentadoras e fustigalos sen tino.

Quédanos un consolo, entender en toda a súa extensión o sentido de cada un deses improperios, desde o latín ata hoxe, para poder  guindarllos á cara , aínda que sexa só una ilusión óptica e un esforzo figurado contra os  desalmados para que se consuman no lume eterno.

Aí vai unha lista: STUPIDUS, BARDUS, BRUTUS, STULTUS, STOLIDUS, INEPTUS, INSULSUS, FATUUS et alia: ‘estúpido’, ‘bestia’, ‘tonto’, ‘fato’,’imbécil’, ‘necio’, ‘parvo’, ‘papán’.

Se tomamos como termo de comparación  a intelixencia ordinaria  do home, podemos distinguir entre estes termos: stupidus, bardus, brutus, que presentan esta calidade polo seu lado negativo, coa diferenza de que stupidus (ver stupere, stupor) dise dunha persoa a quen as impresións recibidas privan da súas facultades intectuais nun momento dado, un individuo que se atopa desconcertado polo atordamento, polo asombro ou polo medo, é dicir, estúpido, atordado. Bardus, segundo Festo, resulta o equivalente de tardus ingenio, aquel a quen lle costa traballo entender calquera cousa, lento. Brutus, segundo Festo : brutum antiqui gravem dicebant,  ou o que se entende por ‘lento de espírito’, ‘estúpido’, ‘ bobo’ ‘apampado’.

Stultus, stolidus, fatuus, presenta esta calidade polo seu lado positivo, encanto está viciada e alterada por determinadas causas, coa seguinte diferenza: stultus, por oposición a prudens, por falta de prudencia práctica, por imprevisión, irreflexión, credulidade; stolidus, por falta de luces e de bo xuízo, é a parvada unida á suficiencia. Nesta orde de ideas entran estas outras palabras, ineptus e insulsus.  Ineptus ( in+aptus de apere = atar, fixar, adaptar) refírese a aquel que non percibe as relacións  que unen unhas cousas con outras. Insulsus (in+ salsus), sen gusto, sen talento, que fai as cousas sen pés nin cabeza, por oposición a acutus. Fatuus  envolve a idea destas dúas últimas palabras á vez, o que se achega á demencia, impertinente, sen sentido, o que fala sen ton nin son. Para que máis falar, o bobo de remate que algúns ricos tiñan na casa para divertirse , paiolo, papán.

Deixo aberto o listado por se alguén se anima a completalo, porque outro día falaremos dos imbéciles.

IDUS DE MARZO: FUNESTOS PRESAXIOS

Os funestos presaxios que precederon á morte de César nos Idus de marzo

“Cando descubran as cinzas de Capys, un descendente de Iulo morrerá a mans duns familiares, pero non tardará en ser vingado polas desgrazas de Italia“.

[Contido dunha prancha de bronce que se atopou na tumba escavada de Capys] Suetonio

 

Relata Suetonio na “Vida dos doce Césares”  un  rumor que corría por toda Roma como unha mensaxe de mal agoiro nos días previos ós Idus de Marzo: que os cabalos consagrados ós deuses por César ó pasar o Rubicón andaban soltos, sen dono, que se negaban a comer e rinchaban como se chorasen. Algún arúspice ousou dirixirse a César aconsellándolle  que se gardase do perigo que o ameazaba para os Idus  de Marzo. Estaba tan convencido César do seu poder que mesmo desprezou o valor dos presaxios e os consellos de augures e arúspices, os que consideraba unha gavela de falapoucos e baralleiros. Non lle tiña medo á morte, pois nin sequera aceptaba a súa propia garda persoal e, o que era peor, mostraba certos acenos tan  autoritarios de desprezo  ós senadores que moitos deles sentiron a súa dignidade ofendida.

 

Desde o seu triunfo en Hispania non deixaba de ser colmado de honores. sacrificios polo seu aniversario (honor divino reservado ós reis no mundo grego), votos anuais polo seu benestar, a inviolabilidade da súa persoa. Nas cidades de oriente xa lle concederan honores iguais ós deuses.  Noutra ocasión, aínda que con non disimulada teatralidade, diante do pobo,  desprezaba outros honores , como a renuncia a unha diadema real durante as Lupercalia, quizais co propósito de non asustar os defensores das liberdades da República romana. Pero foi a concesión da ditadura vitalicia o que lle  pareceu inaceptable a senadores convencidos por tradición de que a esencia da República residía na liberdade.  Este ano eran pretores Casio e Bruto, os cales tiñan na súa liña dinástica  verdadeiros defensores da liberdade e contrarios ó poder monárquico,  ó extremo de ter acuñado noutros tempos  moedas coa lenda: “Liberdade”.  PARA SEGUIR LENDOOs idus de marzo (PDF)

 

 

IAM VER EGELIDOS REFERT TEPORES (Lecturas para días mornos)

OU CANDO AS BRISAS DO DOCE CÉFIRO ACALAN AS TREBOADAS DO EQUINOCIO

 

O crudo inverno esmorece coa agradable chegada da primavera e a brisa do oeste.

Xa a Venus de Cerigo rexe o concerto de danzas á luz da lúa e as Gracias coas Ninfas

bailan cadenciosas. É a hora de  coroar a cabeza de mirto e flores.

A pálida morte pisa co mesmo pé as chozas dos pobres e os palacios dos ricos.

A cisma da vida breve néganos toda esperanza.

(Adaptación de Horacio, Odas, 1,4 )

Allégorie avec Vénus et Cupidon Description : probablement vers 1540-1550 Auteur : Bronzino (dit), Allori Agnolo di Cosimo (1503-1572) RMN.

Pracer de homes e deuses, propicia Venus: debaixo da bóveda do ceo

multiplicas os peixes do mar e fecundas as terras frutíferas; grazas a ti

todo animal é concibido.  Cando ti chegas, foxen os nubrados, dáche

suaves flores a terra, as chairas do mar contigo rin, e brilla con luz

intensa o claro ceo.

Na hora que a galante primavera descobre o seu rostro e o Favonio

desatado robustece o seu fecundo alento, as lixeiras aves cantan

a túa benvida, deusa, porque co amor traspasaches os seus peitos:

polos alegres prados retozan os gandos ardentes, prendidos do feitizo

das túas grazas morren todos os seres por seguirte

 a onde queres guialos, deusa.

Nos mares e nas serras, nos bosques frondosos das aves,

no medio dos ríos desbordados e dos campos que verdecen,

enchendo os seus peitos de brando amor,

fas que as especies se propaguen.  Soberana da natureza,

non hai sen ti contento nin beleza.

LUCRECIO, Da natureza das cousas. 1, 1 e ss.

DOCUMENTO EN PDF PARA IMPRIMIR:

LECTURAS PARA DÍAS MORNOS

O EXÉRCITO ROMANO: FORZA E VIOLENCIA PARA SOMETER Ó INIMIGO

Roma foi a cidade máis importante do universo, capaz de construír un ámbito cultural en torno ó Mediterráneo de tal solidez que aínda hoxe sobrevive.

¿En que se sustentaba este poder? ¿Como está condicionado pola loita do pobo romano pola supervivencia?

Os romanos estaban convencidos de que os seus devanceiros estiveran dotados de extraordinarias calidades de tenacidade, de paciencia, de frugalidade, de capacidade para o traballo duro e dunha capacidade natural para non admitir xamais a derrota. Ningún romano en ningunha circunstancia se daría por vencido, segundo nos ilustra  o historiador Polibio.

Fonte Google

Cicerón consideraba que non era posible dar en ningunha parte cun pobo que posuíse en tan alto grao estas calidades, nas que Roma asenta a súa supremacía: unha verdadeira grandeza de alma, un carácter serio, calmo, estable, leal e digno de confianza,  baseado na fides.

Debuxamos un cadro onde  a grandes trazos se configura un pobo con gran capacidade se sufrimento, práctico e puritano, fondamente leal á familia, ó Estado e ós seus deuses (pietas). Este abano de valores  constitúe  a verdadeira forza da República, do que derivan outros valores ben estimados polos romanos: a virtus, bravura e coraxe no combate,  a gravitas, conciencia das súas responsabilidades e disciplina nas emocións, simplicitas, disposición para  prestar singular atención ás necesidades do momento.

Na súa estrutura primitiva o exército reflicte a organización do Estado romano. Cada soldado contribuía con armas e equipamento propio, polo que tiña que dispoñer de facenda para costealas. O pobre polo tanto non podía combater.

( Continúa lendo O EXERCITO ROMANO 2 pdf..)


CAMPAMENTOS ROMANOS

Documento: Campamento romano (pdf)


Hai unha característica que define á lexión romana: a obsesión pola seguridade nos seus desprazamentos cando tiña que facer noite ou pasar un inverno. Esta precaución significaba un gran esforzo diario por parte dos homes encargados da fortificación  e,  ó mesmo tempo, unha inxección de auto estima porque esta teima lles facía sentirse superiores ós bárbaros.

Despois da reforma de Mario, a lexión romana seguía carecendo de bases permanentes, era un exército en mobilidade constante. Cando remataba unha sesión de operacións retirábanse ós cuarteis de inverno (hiberna).

Foi con Augusto cando o exército tomou un carácter permanente. As tropas empezaron a pasar períodos moi longos  nas provincias, obrigadas pola intensa expansión territorial. Os antigos  cuarteis de inverno convertéronse en bases estables, versións melloradas dos antigos campamentos en marcha. (Continúa….Campamento romano.)

APRENDER E XOGAR


La legión romana. Documentales de la 2

LECTURAS PARA O TEMPO DE LUPERCAIS (2)

AFOGANDO AS PENAS EN VIÑO

Adde merum vinoque novos compesce dolores [Sirve un bo viño, afoga en viño as penas recentes] Tib. I, 2

Acúdeme, lúcido Baco, ( xa teñas sempre

a  vide do delirio, xa leves  as sens cinguidas de hedra).

Libérame da miña dor ti mesmo cunha copa chea de vida:

A cada paso o amor  claudica vencido polo viño.

Amable criatura, reborden de viño xeneroso as copas

e sírvenos  Falernos con man espléndida.

Ide lonxe, penosa estirpe de coitas, ídevos amarguras:

que brille, montado nos seus cabalos brancos, o sol Apolo.

…….

Nada me preocupas xa, Neera (1),

que sexas feliz, e luminoso o teu destino.

…………..

Chega, despois de moitos días, a calma.

 

(1) ¿Neera= a poetisa Sulpicia? En todo caso, a muller do enigmático Lígdamo, posible autor do poema. Exemplificación do tipo de muller de familia noble: provocativa, amante das riquezas, fermosa e desleal, que pretende dominar o mundo cos seus encantos, pero que a fin só consegue a fama grazas ós versos do poeta.

TIBULO, Carmina, (Corp. Tib.) III, 6, 1-8 , 29-30 e 32

TIBULO (PDF)

LECTURAS PARA O TEMPO DE LUPERCAIS (1)

LECTURAS PARA O TEMPO DAS LUPERCAIS

PICO, A AMARGA SEDUCCIÓN DA MEIGA CIRCE

(Adaptación de OVIDIO. METAMORFOSIS, XIV, vv. 320 e ss.)

PETO (Picus viridis), ave insectívora da familia dos pícidos, de cor amarela verdosa, voo ondulante e peteiro derito e grande co que peta no toro das árbores vellas para facer o furado onde contruir o niño; paxaro carpinteiro, picapau, piquelo, pito verdeal, pito verdello…

Pico, herdeiro do rico Saturno, era o rei das terras e bosques que regaban o Tíber, o Anio, e o Almón. Espertaban a súa curiosidade os cabalos que eran útiles para a guerra, e a eles lles dedicaba un bo tempo da súa vida, pero era o atractivo da súa figura, a xentileza e a bravura de ánimo o que engaiolaba a mozas e deusas.
Non tería máis alá de vinte anos, as Dríades dos montes de Italia suspiraban por Pico; as Náiades dos ríos, dos lagos e das fontes procuraban sen pudor a ocasión de atoparse con el e gañar a súa atención; pero el só tiña ollos para a filla de Xano e Venilia, a ninfa de doce voz que nacera no outeiro do Palatino.
Concedéronlla a Pico, preferido entre todos os pretendentes latinos, cando chegou o tempo de casar; a ninfa era dunha beleza resplandecente, pero moito máis o era o seu talento para o canto, tanto que todos lle chamaban “Vozmelodiosa”: co seu canto estremecíanse os bosques, as pedras, acalmaba as feras, detiña os caudalosos ríos, e facía calar os chíos dos paxaros.
Mentres ela maduraba o seu talento afinando a súa voz cristalina, Pico saía cos criados polos campos do Lacio por ver de cazar algún xabaril; montaba un cabalo moi vivo e veloz, brandindo na man esquerda dúas lanzas; un mantón de púrpura prendido cun broche dourado cubríalle o corpo xentil.



Polo espeso arboredo andaba tamén Circe, a filla do Sol, repañando as herbas das fértiles montañas para feitizos, porque escaseaban xa nos campos da súa propiedade. Ó ver o mozo Pico, fascinada por tanta fermosura, escóndese entre os matos para velo ás agachadas; coa a excitación e o desasosego cáenlle das mans as herbas que recollera, e sente como un chama lle arde no máis íntimo do seu ser. SEGUIR LENDOLECTURAS PARA O TEMPO DAS LUPERCAIS 

O QUE OVIDIO NOS CONTA DAS BOAS PALABRAS, DOS DOCES E DOS BOS AGOIROS.

O QUE OVIDIO NOS CONTA DAS BOAS PALABRAS, DOS DOCES E DOS BOS AGOIROS.

Como un conto de Nadal e Aninovo en FASTOS, I, 170 e ss.

Annum novum faustum felicem vobis!

 

E digo eu ¿por que, Xano, aínda que calme os manes dos outros,
che ofrezo primeiro a ti  incenso e viño?
“Para que poidas,  grazas a  min, que gardo as entradas,
ter acceso a todos os deuses que queiras”, responde.
“E ¿por que se fan cumpridos nas túas kalendas
e expresamos e escoitamos bos desexos?”

Entón o deus, apoiado no caxato, que levaba na dereita,
dime: “Os bos agoiros agóchanse nos inicios.
Con oídos agoirentos escoitades a primeira palabra
e interpreta favorable o augur a primeira ave que ve.
O ceo e os deuses escoitan propicios.
Ninguén expresa desexos vans, e o dito vale”.
Desaparecera Xano e non pasei moito tempo calado;
pisei coas miñas palabras as últimas súas,
e pregunteille: “¿qué significa o dátil e o figo paso,
e o mel brillante que flúe no branco panal?”.


Dime: “é polo agoiro: que aquel sabor acompañe
a nosa labor e  o ano adoce o camiño comezado”.
Vexo por que se ofrecen doces: explícame  o sentido
do aguinaldo para que nada se me perda da túa festa”.

Riu e dixo: ” ¡canto te engana o teu tempo a ti
que pensas que o mel é máis doce que o aguinaldo recibido!
Eu non coñecín a ninguén nos tempos de Saturno
que para el as súas riquezas non fosen doces.”

(Traducción de José M. Otero)

 

Notas:

1. Strenae (1); 2. Strenae(2); 3. SATURNALIA (1); 4. JANUS; 5. STIPS ; 6. FASTI

TEXTO LATINO PDF OVIDIO FASTOS I,vv 171 e ss.

 

XANO (Texto en pdf)

 

 

Texto latino

O magnum mysterium,
et admirabile sacramentum,
ut animalia viderent Dominum natum,
jacentem in praesepio!
Beata Virgo, cujus viscera
meruerunt portare
Dominum Christum.
Alleluia.

A ROSA DE MAIO NO XARDÍN DE EROS: VIÑO, RISAS, DELEITES E AMORES


VERSOS PARA UN DES-MAIO EFÍMERO

“Baño, viño e Venus desgastan o corpo, pero son a verdadeira vida”. Proverbio latino

Fot. José M. Otero

Tu ne quaesieris (scire nefas) quem mihi, quem tibi
finem di dederint, Leuconoe, nec Babylonios
temptaris numeros. Vt melius quicquid erit pati!
Seu pluris hiemes seu tribuit Iuppiter ultimam,
quae nunc oppositis debilitat pumicibus mare               5
Tyrrhenum, sapias, uina liques et spatio breui
spem longam reseces. Dum loquimur, fugerit inuida
aetas: carpe diem, quam minimum credula postero.

Horacio, Odas, I, 16

[Que non se che ocurra averiguar, sabelo é ilícito, que final/a ti, Leucónoe, e a min os deuses nos teñen reservado, nin  ouses/consultar os números babilonios. ¡Mellor será facer fronte ó que veña!/Xa nos regale Xúpiter moitos invernos, xa sexa este o último/que o mar Tirreno agora creba contras as rochas nas que  bate,/ ten xuízo, filtra o viño e  axusta a un tempo corto/ unha longa esperanza. Mentres falamos, o tempo cruel/voa: machúcate de gusto, non esperes a mañá.]

Fot. José M. Otero


Festo quid potius die
Neptuni faciam? Prome reconditum,
Lyde, strenua Caecubum
munitaeque adhibe uim sapientiae.
Inclinare meridiem               5
sentis ac, ueluti stet uolucris dies,
parcis deripere horreo
cessantem Bibuli consulis amphoram?
Nos cantabimus inuicem
Neptunum et uiridis Nereidum comas,               10
tu curua recines lyra
Latonam et celeris spicula Cynthiae;
summo carmine, quae Cnidon
fulgentisque tenet Cycladas et Paphum
iunctis uisit oloribus,
dicetur; merita Nox quoque nenia.

HoracioOdas, III, 28

[¿Que cousa mellor podo facer no día/ da festa de Neptuno? Saca dilixente/ o Cécubo  de reserva, Lide,/ e ataca a fortaleza da túa cordura./ ¿Ves que o sol de mediodía declina e, como se o tempo que voa se detivese,/ti dubidas se traer da bodega/ a ánfora da colleita do ano do cónsul Bíbulo?/ Eu cantarei primeiro/ a Neptuno e os verdes cabelos das Nereidas,/ti, despois, seguirás coa curvada lira o canto/ a Latona e as frechas veloces de Cintia;/cunha última canción será honrada/ a que protexe as luminosas Cícladas e visita/ Pafos sobre os seus axugados cisnes;/a Noite seráo tamén  cunha merecida serenata]

Collige, virgo, rosas dum flos novus et nova pubes et memor esto aevum sic properare tuum.

Decimus Magnus AusoniusEpigrammata: «Rosae» 2, 49

[Apaña, nena, as rosas mentres a flor está fresca e ti chea de vida, e lembra que así se esfuma o teu tempo]



¡Que se nos va la Pascua, mozas,
que se nos va la Pascua!

Mozuelas las de mi barrio,
loquillas y confiadas,
mirad no os engañe el tiempo,
la edad y la confianza.
No os dejéis lisonjear
de la juventud lozana,
porque de caducas flores
teje el tiempo sus guirnaldas.
¡Que se nos va la Pascua, mozas,
que se nos va la Pascua!

……….

Luis de Góngora

Fot. José M. Otero


Niña, arranca las rosas, no esperes a mañana.

Córtalas a destajo, desaforadamente,
sin pararte a pensar si son malas o buenas.
Que no quede ni una. Púlele los rosales
que encuentres a tu paso y deja las espinas
para tus compañeras de colegio. Disfruta
de la luz y del oro mientras puedas y rinde
tu belleza a ese dios rechoncho y melancólico
que va por los jardines instilando veneno.
Goza labios y lengua, machácate de gusto
con quien se deje y no permitas que el otoño
te pille con la piel reseca y sin un hombre
(por lo menos) comiéndote las hechuras del alma.
Y que la negra muerte te quite lo bailado.

Luis Alberto de Cuenca


Fot. José M. Otero

Collige, virgo, rosas

Estás ya con quien quieres. Ríete y goza. Ama.
Y enciéndete en la noche que ahora empieza,
y entre tantos amigos (y conmigo)
abre los grandes ojos a la vida
con la avidez preciosa de tus años.
La noche, larga, ha de acabar al alba,
y vendrán escuadrones de espías con la luz,
se borrarán los astros, y también el recuerdo,
y la alegría acabará en su nada.

Más, aunque así suceda, enciéndete en la noche,
pues detrás del olvido puede que ella renazca,
y la recobres pura, y aumentada en belleza,
si en ella, por azar, que ya será elección,
sellas la vida en lo mejor que tuvo,
cuando la noche humana se acabe ya del todo,
y venga esa otra luz, rencorosa y extraña,
que antes que tú conozcas, yo ya habré conocido.

Francisco BrinesEl otoño de las rosas. “Por fuertes y fronteras”  1996

O ESPÍRITO DA ÁRBORE, MORTE E RESURRECCIÓN DE ATTIS



“Vexetación, amor e festas, os tres elementos únense e confúndense, os tres compleméntanse, e os vexetais pasan a ser símbolos amorosos e os amores pasan a ser símbolos do esplendor vexetal.”

Julio Caro Baroja

Maio en Laza (Ourense). Fot. José M. Otero

É costume o último día de abril ou o primeiro de maio en moitos lugares de España e tamén en gran parte de Europa erguer na praza da vila unha árbore, ben adornada,  chamada maio.

A crenza da influencia dunha determinada árbore, do espírito arbóreo, sobre o home ou os animais domésticos, as colleitas, a vida cotiá é común a toda Europa, pero esta influencia atribúeselle especialmente á árbore de maio, e as figuracións que teñen que ver con el, aínda que non en todas partes se celebren o primeiro de maio senón ao longo de toda a primavera. Esta similitude fainos pensar que algunhas festas que os antigos gregos e romanos celebraban durante a primavera son en moitos aspectos as mesmas que aínda hoxe seguen tendo vitalidade, e, en moitos aspectos, desfiguradas por un proceso claro de cristianización.

Exemplos estudados por Mannhardt e Frazer, permiten pensar que un espírito, da vexetación  ou propio da primavera, se  concibe baixo tres formas:

1. Baixo forma humana: rapaza, rapaz, moneco.

2. Baixo formal vexetal : árbore, ramallo, flor

3. Forma humana combinada con vexetal: árbore, ramallo, flor + moneco ou persoa

Árbore de maio na praza do Concello de Laza. Fot. José M. Otero

Parece evidente que as festas de Attis, tal como se celebraban no imperio romano, tiñan semellanza coas que se celebran o primeiro de maio, a procesión coa árbore adornada de fitas de cores ten que ver coa procesión dos adoradores frixios, aínda que esta se celebrase no equinocio da primavera, data que coincide coa a que certos grupos cristiás pensaban que morrera Cristo e na que os devotos de Attis afirmaban que este morría e resucitaba. O mesmo día do equinocio talábase un pino que se conducía ao templo de Cíbele, era o rito do “arbor intrat”.  Un rito semellante pódese apreciar na procesión do Eirésionè, aínda que esta era un ritual da colleita.

Algún estudioso, como Leopold von Schroeder, pensa que a condución e colocación da árbore de maio, ao que se considera fertilizante, é no vello ritual indoeuropeo, entre as festas da vida, nas que se honraba o sol e a auga, un dos rituais máis típicos. Do mesmo xeito que as bodas de maios e maias corresponderían a este vello ritual das festas da vida renacida.

Eva e Adán en Laza. Maia moza, Adán vello, antítese vital. Fot. José M. Otero

Sería unha tentación ligar os matrimonios dos maios co matrimonio da raíña de Atenas con Dionisos, pero estas representacións abundan ao longo de Europa e tamén noutros continentes. É probable que os rituais antigos de matrimonio e todos os de carácter folklórico se deriven dun culto primitivo que consistía na representación do matrimonio das divindades ou númemes da vexetación.

POEMA LXIII de CATULO

CATULO LXIII (Pica AQUI para escoitar

http://www.ivoox.com/playerivoox_ee_182415_1.html

PARA SABER MÁIS: PICAR EN CADA UN DOS ARTÍCULOS QUE SEGUEN:

1. As festas de Attis e Cibele en Roma

2. MAIO en LAZA

3.TRAZOS DE TEATRALIDADE NA FESTA DA SANTA CRUZ EN LAZA

4. UNHA LECTURA SIMBÓLICA

BAÑOS DE BANDE, A MORADA DAS NINFAS

A xeografía da Gallaecia romana aparece salpicada  por un considerable número de instalacións balnearias en lugares coa denominación toponímica Aquae (Baños ou Caldas), o que significa que se quere poñer en valor o carácter termal destas áreas: Aquae Celenae (Caldas de Reis), Aquae Quintiae (Baños  de Guntín), Aquae Flaviae (Chaves), Aquae Oreginis (Baños do Río Caldo-Lobios), Aquae Querquennae (Baños de Bande), Aquis Salientibus (Baños de Molgas)….

Na época prerromana serían lugares de culto a divindades da auga e consecuentemente espazos máxicos de protección divina propicios, por iso mesmo, para ser usados como baños terapéuticos….

Aquae Querquennae é un dos balnearios da Hispania romana que polas súas peculiaridades ten unha importacia arqueolóxica decisiva: é unha mansio na Via XVIII, entre Bracara e Astúrica e, ó propio tempo, un asentamento militar da Cohors I Gallica equitata civium romanorum.

O seu topónimo lígaa con outros de orixe termal, “cidades de auga” na terminoloxía arqueolóxica, aínda que sen a mesma importancia, como agrupamento urbano, que Chaves ou Ourense.

Probablemente o continxente militar se establecese aquí atraído polas avantaxes estratéxicas do enclave, adornadas coa posibilidade de converter o complexo termal nun balineum de tipo xeral, unha vez adaptado arquitectonicamente polos enxeñeiros militares romanos. As actividades militares estarían relacionadas coa hixiene persoal, os exercicios físicos e, sen dúbida, o uso terapéutico.

Para ler o post completo pica en calquera das ligazóns que seguen:


O PRACER DUN BAÑO QUENTE


Non deixedes de ler: TERMAS, PRACER CÍVICO